ببین قلبم شکست اما نترسی ترقه بازی ترسیدن نداره یکی خواستش دل را چیزی نگفتم دل خالی که دزدیدن نداره تو این دیونه را باز امتحان کن ولی عاشق که سنجیدن نداره میگی شاید که خوابم را ببینی چشای خیس که خوابیدن نداره میگم چشم تو باشه قبله من میگی چشم که پرستیدن نداره هوای چشمم امشب ابر ابره ولیکن نای باریدن نداره ازت خواستم بپرسم اما دیدن جواب نه که پرسیدن نداره چه لبخندی زدی به گریه من عزیزم گریه خندیدن نداره

دلم خیلی گرفته نمیدونم چرا ولی احساس خوبی ندارم دلم میخواد از اینجا فرار کنم و برم یه جای دور ....جایی که هیچکس من را نشناسه هیچکس نباشه....سکوت و سکوت و سکوت....دلم میخواست کسی پیدا بشه و طاقت این همه درد را داشته باشه .....این همه فکر واسه یه ذهن کوچیک.....این همه درد.....این همه کلمه ی ناگفته....این همه سکوت.....

محبوبم!نمیدانم امروز با یک سری کلمه گنگ و بی مصرف که در مغزم به هم میپیچند چه طور میتوانم احساس تنهاییم را به گوش تو برسانم واژه ها بی تابند و یاریم نمیکنند میدانی تو را کم دارم و بی تو حتی یک نقطه کور هم نمیتوانم بر کاغذ بکشم چشمانم هم مدام بارانی است روزها چه بی اعتبارند مینشینی نگاه میکنی عادت میکنی و دل میبندی اما زمان مثل رگبارهای بهاری به شیشه ات میکوبد و میگذرد بدون اراده تو و بی آنکه بفهمی ندا میدهد که باید عادتهایت را رها کنی و زنگ ساعت که به صدا در میاید مسافر ساکش را میبندد و به وسعت تمام عالم غربت نصیبت میشود ....نمیدانم سهم من از خوشیهای زندگی کم است یا بدیها همیشه زود به سراغم میایند نمیدانم همیشه تو مرا تنها میگذاری یا سرنوشت من با تنهایی گره خورده است؟افسوس که تا جامه ای از عشق به تن میکنم روزگار با بی رحمی آن را میدرد و با ریسمان جدایی وصله میزند اما.....

صبر را که به زمانه دیدم روزها گذشتند و رفتند اما تو آمدی .....به خیالم آن لحظه زیبا بودی و دلنشین لبخندت را میدیدم چه حرفهایی که نداشتم چه دلتنگی ها چه شکوه ها و شکایت ها چه بغض های فرو خورده  ای در انتظار مرهم شانه ای ....یادش به خیر پیش تر ها با خود عهد بسته بودم بغضها را بگریانم در پیش دیدگانت اما تو که آمدی گفتی این چه رسمی است همه حرفهایت شکوه و گلایه؟ چندی که گذشت گفتی چرا سکوت.....چه بگویم نازنین؟من نه آنم که حرفها و سخنهای دلنشین داشت و نه آن دیگری که....بگذریم....مگر نمیدانی؟دیر زمانی است که شادی به کالبدم خدانگهدار گفته است همچون کیمیا گری دیروز را به امروز و امروز را به فردا تبدیل میکنم چه وحشتناک اما آیا میماند؟فردا همانند دیروز بود و هست نه نه نازنین من انتظار شور و شادی از من انتظاریست عبث و بیهوده چه بهتر که در این سر مستی و شادمانی ات تنها باشی مرا چه به پایکوبی و قهقه های مستانه اما مهر من اگر روزی دلت هوای غروب کرد و گرفت و یا اگر روزی دلت را نا مردمانی بی رحمانه شکستند به یاد آور به یاد آور مرابه یاد آور که بازوانم در انتظار به آغوش کشیدنت گشوده مانده اند به یاد آور شانه ای هست هر چند نحیف و هر چند که نا خوشایندت نباشد شانه ای که دیر زمانی است ترنم ضربه های گنگ و شقیقه ات را به یاد نمی اورد .....زیبای من همچون روزهای گذشته مرا به یاد بیار منی که سخنی جز سکوت ندارم تنها این را بدان امید من سکوت من پر بود از رازهای ناگفته......

تو مقدسی مثل عبادتم تو را دوست دارم مثل سعادتم به تو محتاجم و احتیاج من عادته نمیشه ترک عادتم تو نمای کامل صداقتی واسه من همیشه در نهایتی لذت تلاوت یه آیه ای دلنشینه از تو هر حکایتی با تو هم صدا شدن نیت من عشق تو تمام حیثیت من سایه بلند تو روی سرم حافظ ثبات و امنیت من مثل نوری نوری خالی از غبار مثل خواستن خواستن دیونه وار مثل یک قصیده پاک و بی نظیر اما در دست من بی اعتبار با تو هم صدا شدن نیت من عشق تو تمام حیثیت من سایه بلند تو روی سرم حافظ ثبات و امنیت من تو برای من عزیزترین کسی گل بی عیبی که دور از دسترسی زندگی برای من خواستنیه با تو هم صحبت عیسی نفسی تو گران بهاترین عتیقه ای از تو غافل نمیشم دقیقه ای مثل نوری نوری خالی از غبار مثل خواستن خواستن دیونه وار

تکرار....تکرار تنهایی....تکرار بی کسی....تکرار هیچکس شدن.....تکرار صدای گریه....تکرار صدای بغض و ناله....تکرار....تکرار....تکرارررررر.....خستم....خسته....خسته.....کلافم.....

وقتی که مثل شراب مست مستم میکنی عاشق عشق میشم میپرستم میکنی وقتی که به من میگی جون من بسته به جونت من را آروم میکنه اون صدای مهربونت نمیدونم که چرا دوباره دیونه میشی خراب و ویرونه میشی بتی که داغونه میشم ابری که گریون نمیشم نمیدونم که چرا دوباره دیونه میشی دوباره دیونه میشم دل غمگین من را باز تو آروم میکنی میشکنه طلسم غم آخه جادو میکنی وقتی که تو بد میشی باز میبینم دنیا رو سرم خرابه میبینم که باز دارم دق میکنم همه چیم نقش بر آبه اما تا میخوام برم گریه کنون سر به دیوار میکوبم باز به دادم میرسی به من میگی عشقمی تو خوب خوبم باز میگم پا رو قلبم نمیذاره مهربونه با منو اشکمو در نمیاره

وقتی میایی صدای پات از همه جاده ها میاد انگار نه از یه شهر دور که از همه دنیا میاد تا وقتی که در وا میشه لحظه دیدن میرسه هر چی که جاده است رو زمین به سینه من میرسه ای که تویی همه کسم بی تو میگیره نفسم اگه تو را داشته باشم به هر چی میخوام میرسم وقتی تو نیستی قلبم را واسه کی تکرار بکنم گلای خواب آلوده را واسه کی بیدار بکنم دست کبوترای عشق واسه کی دونه بپاشه مگه تن من میتونه بدون تو زنده باشه ای که تویی همه کسم بی تو میگیره نفسم اگه تو را داشته باشم به هر چی میخوام میرسم عزیزترین سوغاتیه غبار پیراهن تو عمر دوباره منه دیدن و بوئیدن تو نه من تو راواسه خودم نه از سر هوس میخوام عمر دوباره منی تو را واسه نفس میخوام

تو را با وقتی که خورشید افق و رنگ میزنه غم تو جون میگیره باز دلم را چنگ میزنه ناله ی مرغ قفس تا توی گوشهام نشینه مژه هام از خود چشمام داره شبنم میچینه دل درمونده من چه بلاها کشیده از پریشونی و غم جون به لبهام رسیده میخوام حرفی بزنم گریه امونم نمیده سوت و کوره همه جا بی تو و تاریکه شبام چی بگم قصه ی تنهایی نشسته رو لبام سرد و یخ بسته تو روزای بهاریه دلم به خدا خونه دلم خونه دلم خونه دلم یه بهانه یه دو رنگی یه فریبی که گذشت یه امید و یه پناه و یه شکیبی که گذشت دیگه اون قصه ی غمها را کی باور میکنه قصه ی غصه ها را کی دیگه از سر میخونه دل دیونه من چه بلاها کشیده از پریشونی و غم جن به لبهام رسیده میخوام حرفی بزنم گریه امونم نمیده گریه امونم نمیده گریه امونم نمیده

من همون تنهاترینم که دلم را به عشق تو سپردم تو همون امید بودنی که به امید تو هنوزم نمردم من همون خیلی دیونم که همیشه عاشقت میمونم تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو میخونم من همون خسته ترینم که دیگه طاقت دوریتو ندارم تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم من همون دریای دردم که میخوام دورت بگردم تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات میخندم من همون عاشقترینم که اگه بخوای واست میمیرم تو همون فرشته نجاتی که یه روز میایی و نمیذاری من بمیرم من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم تو همون ماه و ستارم که با تو هیچی کم ندارم